SC OUT Hoegaarden heeft er een bewogen seizoen 2013-2014 opzitten. Dat is het minste wat we kunnen zeggen.

De club is sinds vorig jaar (januari 2013) aan een serieuze facelift bezig. Alles werd in vraag gesteld, zowel op het structureel-organisatorische vlak, als op het financieel gebied. Ook de visie op korte en middellange termijn werd uitgestippeld en de al goed lopende jeugdwerking werd verder uitgewerkt. De infrastructuur die zeker niet slecht doch wat verouderd is dient ook aangepakt te worden maar daar zijn we uiteraard mede afhankelijk van het gemeentebestuur die eigenaar is van de Hoegaardense voetbalaccommodaties.

Op al deze vlakken heeft de club serieuze stappen gezet maar dient ze verder te gaan op haar elan om het hoofd te kunnen bieden aan de toekomst. Elke voetballiefhebber weet dat het provinciaal voetbal onder zware druk staat en wie dat niet wil inzien is ten dode opgeschreven.

Wat betreft het sportieve wisten we vooraf dat het een overgangsjaar ging zijn. De A kern werd wat uitgedund en heel wat jonge spelers dienden de zware stap naar de A kern te maken. Sommigen met succes, anderen hadden het moeilijker of haakten door blessure af. Na het vertrek van de vorige trainer Wesley Socquet werd Chris Vanleene als nieuwe T1 aangesteld.

Ook de B kern begon aan een nieuw vethaal. Vorig jaar worstelden ze vaak met het feit dat er te weinig spelers waren en behaalden ze in de zware bijzondere reservenreeks meer nederlagen dan hun lief was. De B kern waarvoor T2 Chris Waeytens werd aangetrokken startte met een bijzonder jonge kern aan het seizoen met bijna uitsluitend jongens uit het Hoegaardense.

De heenronde begon dramatisch voor de eerste ploeg. Het verlies in de openingsmatch tegen de latere kampioen Union Lovenjoel was onverdiend en liet nog het beste vermoeden maar de nederlaag in match 2 tegen zwak broertje en gedoodverfde degradatiekandidaat RC Boortmeerbeek bracht meteen druk op de ketel. Die werd in match 3 tegen de buren uit Roosbeek even weggehaald maar daarna volgde weer enkele nederlagen waardoor we meteen in de onderste regionen verzeild geraakten.

 De noodzakelijke overwinning op Wezemaal en de verrassende winst tegen pretendent Aarschot leken de ommekeer te verwezenlijken. Het bleek ijdele hoop te zijn want de groenwitte machine stokte weer. Na een 2 op 15 prijkten we met slechts 11 punten op een zorgwekkende 13deplaats met amper 1 puntje voorsprong op Nr. 14 Roosbeek.

Met de staart tussen de benen moesten we het drieluik Herent, Veltem en Lubbeek afwerken. Weinigen die op het maximum rekenden maar toch kwam die 9 op 9 er. Op een goede voetballende manier werd het maximum behaald en prijkten we plots met 20 punten op stek 8. Van een wending gesproken en meer nog, de zorgen leken voorbij want met een ongeveer even goede terugronde zouden we probleemloos moeten meedraaien in die in het voetbal zo gegeerde linkerkolom.

De beloften van coach Chris Waeytens hadden ondertussen, in een vrij onthoofde competitie met heel wat forfaits, wel een stabiel seizoen gemaakt. Zij deden het voortreffelijk met hier en daar wat mooie uitschieters zoals de winst tegen Tervuren en Veltem. Soms kwamen onze jongens ook wel eens een tikkeltje tekort maar de regelmaat werd beloond met een koppositie halfweg. Bovendien waren er enkele beloften die de trap richting eerste ploeg gevonden hadden. Alexander Pierreux, Robert Rock en Tomaz Thijs van den Audenaerde behoorden meerdere keren tot de 15. Toch wel een pluim op de hoed van coach Waeytens die hen op enkele maanden tijd heel wat voetbalintellect had bijgebracht en op die van coach Vanleene om ze de kans te geven.

De Kerst- en Nieuwjaarperiode werd zowel voor A als B kern met een gerust gemoed en heel wat positivisme ingegaan.

Ook de eerste wedstrijd van de eerste ploeg in de terugronde - op het veld van de latere kampioen Union Lovenjoel - gaf extra hoop. We hielden de leiders op een 0-0 ook al eindigden we de wedstrijd met 2 spelers meer na de uitsluiting van 2 Unionisten. Sommigen vonden dat onze jongens daar te weinig van geprofiteerd hadden en dat ze een stuntzege hadden laten liggen. Maar soit, een punt op verplaatsing tegen de leider werd toch als een gewonnen punt gezien.

De speeldag erop konden we dan eindelijk revanche nemen tegen het al ongetwijfeld veroordeelde RC Boortmeerbeek. Na 16 speeldagen hadden zij immers enkel tegen de brouwers punten geoogst en kregen ze elke week een pandoering van jewelste. “De schande van Boortmeerbeek“ zou thuis zonder enige twijfel uitgevlakt worden met een klinkende zege. Het gelach van andere ploegen met ons verlies al daar zou eindelijk verdwijnen. De revanche zou zoet smaken ook al ontbraken er enkele basisspelers zoals Bartholomé, Vanleene en Ausloos.

Het drama sloeg echter toe. Onze jongens misten maar liefst 15 open kansen en zelfs met 10 spelers kwamen de hekkensluiters op voorsprong dankzij een doelpunt van de “slechts” 48 jarige coach Pitchon. Het overtal hielp ons niet en ondanks 2 gelijkmakers waarvan eentje dankzij een penaltycadeautje beten we weer in het zand (2-3). De roodzwarten vierden een onwaarschijnlijke zege en in Hoegaarden was de ontgoocheling veranderd in ongeloof om dan zelfs om te slaan in woede. Terwijl men in tijden van onrust de kalmte zou moeten bewaren gebeurde het omgekeerde. Iedereen had zijn mening en die werd onverbloemd de wereld ingestuurd. Onhoegaards alleszins en niet verstandig maar anderzijds niet onbegrijpelijk. 

De grond onder de voeten van trainer Chris Vanleene werd in één klap weggemaaid en het Bestuur besloot de dag erop de samenwerking te beëindigen. De vrees dat wat gebeurd was niet meer kon worden rechtgezet was te groot en sinds heel lang in het Hoegaardense werd een trainer vroegtijdig bedankt. Niet iets om fier op te zijn uiteraard

Bij dezen wil ik hier nog van de gelegenheid gebruik maken om onze ex coach Chris Vanleene te bedanken voor zijn werk en ons als club te excuseren dat we de rust niet hebben kunnen bewaren. Chris deed er alles aan in toch wel moeilijke omstandigheden en had in de periode voor Nieuwjaar de ploeg zelfs vrij goed op de rails. Het “geval ” Boortmeerbeek was echter zo hallucinant dat het als een tsunami heel wat schade had aangericht. Zelfs Vangaal of Mourinho zouden het wellicht niet overleefd hebben.

Sportief was er echter geen tijd om de wonden te likken. Een nieuwe trainer moest worden binnengehaald en tot dan moesten ex SCOH coach en sportief verantwoordelijke Siegi Hendrickx en T2 Chris Waeytens de ploeg doorheen de woelige wateren leiden. Het SCOH schip had echter serieuze averij opgelopen en was serieus uit koers geslagen.

Na een 4-0 nederlaag op het terrein van Roosbeek werd het nog woeliger. In de volgende thuiswedstrijd tegen het sterke RC Butsel stond er dan toch weer een strijdvaardig SCOH en behaalden ze, dankzij een schitterende goal van Steven Vanleene (voor hem was de voorbije periode zeer emotioneel geweest), oververdiend een punt.

Wellicht was de tussentijdse bekendmaking van de nieuwe coach Kris Michiels, hetgeen de spelersgroep nodig had om te laten zien dat ze veel meer in hun mars hadden.

Michiels, die het jaar voordien Houtem VV nog naar de titel had geloodst, bracht van meet af aan terug scherpte en duidelijkheid naar voor. Het kon niet anders dan tot resultaten leiden maar de wind bleef tegen zitten. Ongelukkig verlies tegen Haasrode en Wezemaal, een fikse pandoering op 5 minuten tijd en na een 0-1 voorsprong tegen Aarschot brachten ons weer dik in de problemen. Plek 14 in het klassement…. Het degradatiespook loerde als nooit tevoren boven de Tiensestraat.

Toen kwam FC Diest op bezoek, de vooraf gedoodverfde titelfavoriet. Coach Michiels sprak scherpe taal: “samen knokken tot het bittere einde” of “langzaam en pijnlijk sterven”. Veel alternatieven waren er niet. Onze jongens begrepen de boodschap en hielden de Diestenaars van een zege. Was dit de ommekeer? Mede omdat spits Bartholomé na een lange afwezigheid weer op het gras stond en meteen de netten wist te vinden.

Even leek het erop van niet want in de volgende wedstrijd werd van een andere bedreigde ploeg FC Binkom met zware 0-5 cijfers verloren. Excuses waren hier echter wel op zijn plaats want de wedstrijd tegen Diest had zijn tol geëist. Liefst 7 basisspelers moesten vervangen worden en dat is voor elke ploeg teveel, dus ook voor het jonge SCOH.

Met onze voeten diep in de modder maar met een propere lei wonnen we een week later de levensbelangrijke wedstrijd op Meerbeek. Ook de thuiswedstrijd tegen Wommersom bevestigde al het goede. We lieten Soetaers en co bijna in het zand bijten maar de buren uit Wommersom plooiden zich dubbel en duwde onze jongens in de laatste 10 minuten weer even kopje onder.

Even maar want coach Michiels had de ploeg fysiek en mentaal op scherp. Als het nodig is presteren! Het is slechts weinigen gegund maar onze jongens deden het. Ze blikten buur en concurrent Oplinter in met 2-8, behaalden een gelijkspel thuis tegen het eveneens bedreigde Herent en op het veld van kopploeg Veltem.

Onze beloften bevonden zich ondertussen in een volledig andere situatie. Zij speelden voor de oppergaai. Voor meer dan 100 toeschouwers klopten ze thuis het sterke Aarschot met 3-0 en trakteerden ze zich zelf daardoor op een echte kampioenenmatch thuis tegen Arsenal Oplinter. In een rechtstreeks duel en voor maar liefst 180! kijklustigen werden ze enkel gefnuikt door een ietwat partijdige scheidsrechter. De titel was dus voor Oplinter maar de jongens van Waeytens mogen terecht terugblikken op een berenseizoen. Chapeau mannen en dikke merci aan T2 Chris Waeytens die in dit verhaal een leeuwenaandeel heeft.

Nu de eerste ploeg nog! Voor de laatste wedstrijd tegen het al geredde SMS Lubbeek stond het mes nog steeds tegen de keel. Verliezen zou alsnog rechtstreekse degradatie kunnen betekenen en dus was voluit gaan voor de winst de enige optie. Spanning rondom en op het veld maar onze jongens behielden de “cool”. Ze klopten de roodwitten in een spannende wedstrijd met 2-0 en zo was de redding een feit.

De immense zucht van opluchting was te horen tot ver buiten de dorpsgrenzen van het mooie idyllische en anders zo rustige Hoegaarden. We waren gered en eindigden zelfs nog op plaats 9, in een normaal seizoen een veilige plaats ·. Elke groenwitte supporter weet echter dat het een seizoen geweest is van vallen en opstaan, en opnieuw en opnieuw. We hebben het tot een goed einde gebracht maar jongens… wat was het zwaar.

We gaan nu met hernieuwde moed en met heel wat plannen het nieuwe seizoen tegemoet. Zo starten we met de B ploeg in 4deprovinciale en implementeren we volop mee de jeugdhervormingen van de voetbalbond binnen onze jeugdwerking Jong Hoegaarden. Iedereen die SCOH een warm hart toedraagt hoopt echter op een iets rustiger seizoen voor het eerste elftal, al was het maar om ons hart te sparen.

We gaan er allen samen een serieuze lap op geven want.... SC Out Hoegaarden, is een club om van te houden!

Thanks aan iedereen voor de inzet, steun en loyaliteit

Siegi Hendrickx

Sportief verantwoordelijke SCOH

Oud Hoegaarden

Nieuws

Kalender & Uitslagen A-kern

Kalender & Uitslagen B-kern

Kalender & Uitslagen Vets

Wedstrijdverslagen

Archief

Evenementen

Sponsorblok

HOOFDSPONSOR

HOOFDSPONSOR JEUGD

Sponsor Worden?

Contacteer:
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Jong Hoegaarden

Waarom Jong Hoegaarden?

Ik wil lid worden

Contact

Hoegaarden verjaart

Kalenders & Uitslagen 2017-18

Planning Socceronline

Volgende evenement

Kersthappening
vrijdag 8 december 2017