Grand Pont: 1926 - 1938

In 1926 startte te Hoegaarden de eerste voetbalcompetitie onder de naam 'Grand-Pont'. Dit omwille van de samenwerking met de Hoegaardse suikerfabriek, die een gepast terrein ter beschikking stelde voor de pas geboren club. Dit terrein was gelegen te Altenaken, achter de fabrieksgebouwen. Men speelde met oranje trui, zwarte broek en zwarte kousen.

Vol moed, goede wil en enthousiasme, zoals het nieuwkomers past, werd het seizoen 1926-1927 ingezet. Het was bedoeld als eerste kennismaking met de voetbalsport. Er werd echter niet getreuzeld. Na een inspeelperiode van 5 jaar werd de eerste kampioenstitel binnengehaald. De club promoveerde naar tweede regionale.

Seizoen 1929-1930 werd dus gestart in de hogere reeks. Ook dan hebben we er geen gras laten over groeien. Twee jaar later (1932-1933) werd er weer gepromoveerd. Twee kampioenstitels op enkele jaren tijd.

Deze snelle promoties brachten andere problemen met zich mee, o.a. grotere verplaatsingen. In die tijd was de trein het enige openbaar vervoer en dat was niet echt practisch. De verplaatsingen (o.a. naar Tubize, Haren, Rixensart, Aarschot, enz.) gebeurden met een vrachtwagen die door het suikerfabriek ter beschikking stelde. Sindsdien werd de 'Grand-Pont' zowat een vreemdelingenlegioen. Vreemde spelers werden aangeworven, dit ten nadele van de Hoegaardiers. Aan deze spelers werd werk verschaft in de fabriek. Dit was zowat het doodvonnis van de club.

In de vooroorlogse crisisperiode gebeurden er dan ook enkele afdankingen, waaronder ook verscheidene nieuw aangeworven spelers. Dan was er ook nog de mobilisatieperiode. Die ongunstige samenloop betekende de doodsteek van de 'Grand-Pont' en in 1938 werd de club opgedoekt.

 

Sporting Club Hoegaarden: 1941 - 1991

Bij het losbarsten van het oorlogsgeweld in Mei 1940 was het sociale en culturele leven in de gemeente stilgevallen. Eens het ergste voorbij, begon iedereen zich aan te passen aan de nieuwe toestanden en bezetting in ons land. De scholen heropenden, de jongeren begonnen zich te hergroeperen. Begin 1941 begonnen enkele onder hen terug op een bal te stampen. Dit gebeurde vooral onder impuls van R. Maes en J. Vandenbroeck. Samen vormden zij een ploeg met als doel het kunnen 'sjotten'. Hun terrein was de weide van de hoeve Brasseur, in de Stoopkensstraat, nu houthandel Vandermolen. Deze weide voldeed niet aan de gewenste normen, maar was voldoende om hun lievelingssport te beoefenen.

Ook op de Vroente was de voetbalmicrobe terug, hier met de bedoeling om aan de officiële voetbalcompetitie deel te nemen. Deze mensen hadden reeds beslag kunnen leggen op een terrein, dat mits enkele aanpassingen zou voldoen aan de toenmalige normen van de Belgische voetbalbond.

Na een paar wedstrijden kwamen problemen uit een onverwachte hoek. Het lokaal, dat als politiek beschouwd werd, kon niet dienen volgens bondsreglement. De nieuwe keuze viel op het café Lambert Michiels in de Stoopkensstraat, beter bekend als Bare Brem.

 

Op sportief vlak werden goede resultaten geboekt. Na een drietal seizoenen werd de stap naar hogere regionale reeks gezet. De jongens uit die tijd hadden echt wel veel over voor hun voetbal. Denken we maar dat de afstand tussen kleedkamers en terrein zo'n 700 meter was, en dat na de wedstrijd men dus die afstand (dikwijls doornat en in modderige uitrusting) terug moest. De was van de slijkduivels werd gedaan bij Del Roeks. Opwarming hadden ze niet nodig na de sterke wandeling naar het terrein! Tijdens half-time kregen ze een warme kruik koffie en citroentjes. Per match moest dit ongeveer drie tot vier keer gebeuren (700m heen en terug). Voetbalschoenen? Met de fiets naar Brussel om nieuwe schoenen te kopen!

Na enige tijd stelde de toenmalige melkerij één van zijn bestelwagens ter beschikking van de ploeg. Een oude treinwagon werd op de kop getikt en diende als 'on field' kleedkamer met in het midden een hokje voor de scheidsrechter.

Er werd toen ook constant uitgekeken naar Duitse patrouilles die op weg waren om werkweigeraars op te sporen. Van zodra deze in de omgeving waren, werden er uitkijkposten opgezet om spelers en supporters die ondergedoken waren de kans te geven nog snel te vluchten. Het alternatief was een verplicht verblijf in één of andere Duitse fabriek of tewerkstelling aan de versterking aan de Atlantische kust.

In de periode 1943-1944, 3 jaar na oprichting, promoveerde SC Hoegaarden naar tweede regionale. Van beloningen was er toen nog geen sprake. Wel was het traditie dat bij een huwelijk van een speler, hem een grote ingelijste foto - ten voeten uit en in voetbaluitrusting - werd geschonken. Meerdere van deze foto's pronken nu nog steeds op een ereplaats in woonkamers van deze oud-gedienden.

 

Tussen 1945 en 1950 speelde Sporting Club Hoegaarden onafgebroken in de 2de gewestelijke A reeks met wisselend succes. In het seizoen 1949-50 eindigde SC Hoegaarden laatste en zakte het weg naar de 3 gewestelijke H reeks. In 1954 speelde onze jongens kampioen in 3de E (ondertussen provinciale en niet langer gewestelijke). Acht jaar later werden de brouwers opnieuw kampioen in het seizoen 1961-62 en promoveerde het naar eerste provinciale. De hoegaardiers moesten elk seizoen knokken om er in te blijven, maar in 1966 degradeerde groen-wit opnieuw naar 2de provinciale.

 

Na 25 jaar clubwerking beschikte Sporting Club Hoegaarden nog steeds over rudimentaire kleedkamers naast een betonnen kantine en een primitieve tribune. In de tweede helft van de jaren 70 werden er plannen gemaakt voor de renovatie van het gemeentelijke voetbalveld aan de Tiensestraat. Eind de jaren zeventig werd  grote schoonmaak gehouden en kwam het oefenveld tot stand. Tegen de Tiensestraat werd een basket/volleyveld aangelegd met ernaast een zandbak, een kleine parking, toegangsweg en verlichting op de terreinen en de omgeving. Na een onderbreking van drie jaar speelde Hoegaarden aan de Stoopkensstraat, aan de Kleine Molen, aan de Tiensestraat. In 1954 kocht de gemeente het terrein "Tomsin" tussen Vroente en Tiensestraat om er een voetbalveld aan te leggen. Rond het terrein kwam een assenpiste waarop wielerwedstrijden werden betwist. In 1958 zijn Rik Vansteenbergen en Jacques Anquetil daar gepasseerd. 

 

In december 1979 keurde de gemeenteraad de bouw van een sporthal goed, een jaar later werd de eerste steen gelegd en op 17 september 1981 werd hij ingehuldigd. De kostprijs in die tijd bedroeg 45 miljoen Belgische frank (ongeveer 111.500 euro). Daardoor moest het oefenveld een heel stuk opschuiven richting Vroentestraat. In dat zelfde jaar werd ook de huidige kantine gebouwd.

 

KSC Hoegaarden: 1991 - 2010

In september 1991 bestond de club 50 jaar, en werd de club een koninklijke maatschappij: KSC Hoegaarden. De club speelde bijna 6 decennia in de provinciale reeksen. In 1999 slaagde KSC Hoegaarden er uiteindelijk voor het eerst in de nationale reeksen te bereiken. In Vierde Klasse eindigde men er echter het eerste seizoen als voorlaatste en na dat ene seizoen zakte de club weer naar de provinciale reeksen. KSC Hoegaarden kreeg het moeilijk omwille van financiële problemen. De club verzeilde in een vrije val om in 2004 zelfs naar 3de provinciale te zakken. In de jaren nadien flirtte KSCH drie keer met de degradatie naar 4de maar kon zich telkens in extremis redden.

 

In het jaar 2007-2008 kwam de kentering. De ondertussen nieuw aangestelde voorzitter Andre Hoylaerts saneerde de club samen met secretaris Eddy Taverniers en bestuurslid Siegfried Gilis. Samen stelden ze Siegi Hendrickx aan als trainer. Het seizoen 2007-2008 werd sinds lang weer een positief jaar. De Hoegaardiers eindigden 4de. De negatieve spiraal was doorbroken en KSC Hoegaarden ging verder op het elan. In het seizoen 2009-2010 behaalde KSC Hoegaarden overtuigend de titel in 3de prov A en steeg het terug naar 2de provinciale.

 

SC Hoegaarden-Outgaarden: 2010 - Heden

In datzelfde 2010 ging men samenwerken met Sporting Outgaarden uit Outgaarden, dat bij de Belgische Voetbalbond was aangesloten met stamnummer 9236 en ook in de provinciale reeksen speelde. De clubnaam werd SC Hoegaarden-Outgaarden en stamnummer 9236 van het jongere Outgaarden verdween. Sportief was dit een goede zet. De eerste ploeg deed het goed en de jeugdwerking onder leiding van de nieuwbakken jeugdcoördinator Luc Noé ging er ook op vooruit. Outgaarden werd ingericht als jeugdsite. Alle jeugdploegen trainden en speelden hun wedstrijden vanaf 2010-11 in Outgaarden.

 

Vanaf 1 juli 2013 ging de fusieclub SC Hoegaarden-Outgaarden een jeugdsamenwerking aan met de andere overgebleven club in Hoegaarden: Racing Meldert. De gemeenschappelijke jeugdafdelingen gingen door het leven als "Jong Hoegaarden". Er werd getraind en gespeeld op de terreinen van de 2 clubs.

Vanaf 2015 zijn de jeugdploegen van RC Meldert en SC Out Hoegaarden allen verenigd onder de club SC Hoegaarden-Outgaarden wat aanzien wordt als een eerste stap in een algemene fusie.

 

Begin 2015 beschikte SC Hoegaarden-Outgaarden over 19 jeugdploegen en 2 seniorenteams. Qua organisatie had de club ook heel wat stappen vooruit gezet. Binnen het bestuur waren enkele jonge bekwame mensen bijgekomen met iedere hun expertise. Voorzitter Andre Hoylaerts stond halfweg 2015 zijn functie af en beklede enkel nog de rol van voorzitter van de VZW. De nieuwe voorzitter van SC Hoegaarden-Outgaarden is sinds juni 2015, Roel Heyvaert, die voorheen samen met Luc Noe en Siegi Hendrickx al binnen de jeugdwerking actief  was. Op 10 september 2015 werd de club aan een Foot Pass audit onderworden. De club behaalde 2 sterren en mocht opnieuw aantreden in de provinciale jeugdcompetitie vanaf het seizoen 2016-17. In november 2015 begon de club te onderhandelen met het gemeentebestuur over de aanleg van een kunstgrasveld op één van de sites. Het bestuur koos de bestaande (historische) site in de Tiensestraat als locatie voor de aanleg van het kunstgrasveld vanwege de centrale ligging in de gemeente, de mobiliteit en nabijheid van de Sporthal. Een gevolg van de aanleg van het kunstgras was wel dat de site Outgaarden terug aan de gemeente werd overhandigd.

 

In juni 2016 werd er begonnen met de aanleg van het kunstgrasveld. De werken liepen vrijwel onmiddellijk vertraging op door het aanhoudende slechte weer. Daardoor kon de voorbereiding niet doorgaan in Hoegaarden en werd er voor de laatste uitgeweken naar de site van Outgaarden. Op 27 augustus werd de mat door de jeugdwerking ingewijd.

 

Op 1 oktober 2016 vierde SC Hoegaarden-Outgaarden haar 75 jarige bestaan met een receptie in de vernieuwde kantine. Daarna huldigde burgemeester Jean-Pierre Taverniers het kunstgrasveld in. De avond werd afgesloten in de sporthal met een concert van de Corsari's (in samenwerking met jeugdhuis De Klup die haar 50ste verjaardag vierde).

 

Het seizoen 2016-17 was een grand-cru jaar. De jeugd speelde opnieuw in de provinciale reeksen op kunstgras en onder leiding van trainer Tom Soetaers dwongen de brouwers op de laatste speeldag op het veld van Linden de promotie naar eerste provinciale af. Na 15 seizoenen stond Hoegaarden weer op het hoogste niveau in Brabant.

Oud Hoegaarden

Nieuws

Kalender & Uitslagen A-kern

Kalender & Uitslagen B-kern

Kalender & Uitslagen Vets

Wedstrijdverslagen

Archief

Evenementen

Sponsorblok

HOOFDSPONSOR

HOOFDSPONSOR JEUGD

Sponsor Worden?

Contacteer:
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Jong Hoegaarden

Waarom Jong Hoegaarden?

Ik wil lid worden

Contact

Hoegaarden verjaart

Kalenders & Uitslagen 2017-18

Planning Socceronline

Volgende evenement

Lunch 01 oktober 2017
Inschrijven via This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
MENU